187. ukryty motyw

Naprawdę chcesz przestać cierpieć 

czy tylko, żeby szło po twojej myśli?

*

To pytanie można by zadać każdemu, od czegokolwiek uzależnionemu człowiekowi, zmagającemu się z jakąkolwiek obsesją, szurającemu brzuchem po dnie swojego nałogowego upodlenia. Lecz nie wtedy, gdy przychodzi z pomysłem poddania się zmianie, rozwiązaniu, jakiemuś programowi naprawczemu (również temu dwunastokrokowemu), to za wcześnie. Zbyt wielu znam takich (prawdopodobnie sama do nich należę), którym błędne, fałszywe intencje wywietrzały z głowy w trakcie pracy (bo to ciężka robota jest, a jeśli nie ma w tym roboty i wysiłku, potu i łez, to może być znak, że coś idzie nie tak, wszak to program działania), pokraczność motywów wyłaziła na powierzchnię i okazywało się, że zupełnie nie o to chodzi, żeby moje było na wierzchu. I że efektem naprawdę jest brak cierpienia (w każdym razie tego zbędnego).

186. za dużo słów

Od miesięcy umacnia się we mnie przekonanie, że na świecie jest za dużo słów. Czemu miałabym jeszcze dokładać? Już nie mam pomysłu, że właśnie moje słowa coś znaczą, są tymi właściwymi. Coraz częściej wolę milczeć. Nawet jeśli wykluje się we mnie jakaś refleksja, zaraz za nią pada: i co z tego? Jakby wypłukał się mój ekshibicjonizm. I chyba pewien entuzjazm, że ja coś mogę. Tymi słowami właśnie.

A może to tylko niepokój, czy zostanę zrozumiana? Czy ktoś nie zarzuci, że już całkiem się odklejam?

Gdzieś-kiedyś przeczytałam, że rozumienie, zwiększanie świadomości odbywa się poziomami i jesteśmy w stanie pojąć i zobaczyć najwyżej to, co leży na najbliżej sąsiadujących poziomach (w obydwie strony). Poziom za daleko i już nic nie dociera, a wręcz wydaje się durne i chybione. Nie byłam jeszcze – co oczywiste – na tym poziomie, nie umiałam jeszcze o tym opowiedzieć. Wciąż nie umiem.

*

A może tylko… czasem trzeba pomilczeć?

185. majówka

Jeszcze dobrze się nie obudziłam, a już atakują mnie przepite rechoty i siermiężne nibyżarciki. Już kilka lat temu to miejsce, na które wychodzą okna mojej sypialni nazwałam kawiarenką. Ta miła nazwa miała łagodzić moje reakcje na sąsiedzką aktywność towarzyską – długo w noc i od samego świtu. Szczególnie w sezonie otwartych okien. Ostatnio coś się zmieniło – a może zmienia się stale, tylko obecną zmianę świadomie zauważam – nastąpiła czy też następuje zmiana warty. Poznane i oswojone towarzystwo (dzień dobry sąsiadko) wykrusza się, grzędy ławek zajmują nieznane głosy, sylwetki, twarze. Nieznane i nieprzyjazne. W zbudowanym rok temu w ramach sąsiedzkiej inicjatywy domku dla dzieci żadne dziecko już się nie bawi. Żadna matka z wózkiem już tam nie przysiada na ploteczkę z sąsiadką. Terytorium przejęli nowi i nowe, z zachrypłymi głosami, bełkotliwymi frazami, zaczepnymi tonami. Uczestniczę w tym, czy mi się to podoba czy nie. Bo ten gulgot jest wszędobylski. Głosy brzmią, jakby siedzieli obok, na mojej czerwonej kanapie. Innym razem widzę samotną rozpaczliwą walkę na pięści z powietrzem, wygrażanie nieistniejącemu wrogowi. Może to zależy od mojego nastroju i siły duchowej, może nie, ale przypływa zdarte kiedyś zdanie: I nie wątp, że świat jest taki, jaki być powinien. 

Nie wiem dlaczego niby w moim świecie powinna istnieć kawiarenka z całym jej złachmanionym bogactwem. Ale dociera do mnie, że nie tylko nie wszystkich da się uratować, ale że prawdopodobnie większość z tych wszystkich-nie-do-uratowania nie ma zamiaru niczego zmieniać, bo nie widzi niczego złego w takim stanie rzeczy, może nawet nie cierpi. Bo skąd pomysł, że każdy potargany alkoholem człowiek cierpi? Czasami tylko zadaję sobie pytanie: skoro każda istota na Ziemi ma jakąś rolę do spełnienia, nie istnieje ot, tak sobie, do czego – tak naprawdę – potrzebni są światu/społeczeństwu pijacy? 

184. oblepiacze

Snów takich dawno nie było. Przylepiaczy, co to nie chcą wypuścić nad ranem do domu. Tylko o dośnienie wołają, dodanie ciągu dalszego – wybierz sobie, jaki chcesz, zanęcają. Pieszczotliwe takie, przymilne, do jakichś tęsknot dawnych się odwołują, zasysają prawie uschłe z zaświatów. Coś niby o miłości, o byciu pożądaną, o jakimś śpiewie łabędzim. Ciągną za ręce, nogi, za włosy do poduszki, a powieki w dół, to nic że budzik swoje. I trochę im ulegam. Nie tak, że od razu i całkiem, taka łatwa to ja nie jestem. Troszkę tylko, jakbym jednak odchodziła do dnia, mimo że z ociąganiem, niech sobie nie myślą, że mnie namówiły.

No więc przeciągam się i przeciągam granice łóżka, udaję, że mogę sobie na to pozwolić. A gdy już wstaję, w porannych rytuałach ślimaczę się i kokoszę. Nie odczuwam napięcia czasu, pośpiechu, nic mnie nie niepokoi. Do spotkania w południe mam przecież lata całe. Coś zaczyna do mnie docierać pod koniec kąpieli – miał być szybki tusz, a zamienił się w lanie wody (do granicy wanny) i fantazji. I już widzę, co się zdarzyło, już łapię to oszustwo, które się ukryło pod warstewką miłego poranka.

Nie mogę skończyć najprostszej czynności, ciągnie się jak guma, oblepia, zniewala. Zapadam się w fotel/szafę/toaletkę, bo nie da się przecież być podwójnie. To fantazjowanie wysysa ze mnie paliwo przeznaczone na moje zwykłe czynności. Więc uprawiam oszukańczą bilokację. Ale tu, pod zwykłym nazwiskiem i adresem mnie nie ma. Ja nie żyję! Zatrzymałam teraźniejszość i obecność, i przesiadłam się do życia innego, nierzeczywistego, wskoczyłam na przelatującą obok planetę ułudy. Czego ja tam sobie nie zdążyłam przez tę godzinę zbudować, jakiego życiorysu, jakich sukcesów przyszłych! (wiem, wiem, sukcesy są na zanętę, po takiej przerwie musi mnie podebrać, że to niby takie miłe będzie zawsze, ale ja przecież jeszcze pamiętam, jak się toczyły tamte filmy, jak zawsze się toczą).

*

I przypominam sobie – błyskawicznie, bo południe zbliżyło się niebezpiecznie – ile straconych dni i okazji, znajomości i możliwości, nieprzeczytanych książek, nieposmakowanych smaków i pocałunków, nieobejrzanych filmów, niewyuczonych języków, nienapisanych tekstów. No bo kiedy? Fantazjowanie jest bezlitosne – musisz mu się oddać w całości. Zgodzi się na minimalne odstępstwo, żeby zachować cię przy życiu, ale zagarnie całą energię, to, co normalnie można by nazwać świadomością, a po przejściu na stronę nierzeczywistości, po uwięzieniu za szybą fantazji, staje się świadomości karykaturą i jej przeciwieństwem. Nie podejmiesz już żadnej decyzji poza chroniącymi twój nowy świat – wyobrażoną planetę, na której zdarzy się to, co sobie tylko wykreujesz, i co zawsze możesz zmazać gumka i zakleić nową wersją scenariusza. I jeśli nie zdarzy się jakiś cud, który zepchnie cię z jej powierzchni, planeta w końcu cię wchłonie. Możesz nawet nie zauważyć, że wcale nie żyłeś, tylko wyobrażałeś sobie.

Spędziłam tam zbyt wiele lat, żebym dała się nabrać na ten flirt. Zassało mnie na godzinę, zagapiłam się, naprawdę zapomniałam, że to istnieje, ale nie oddam jej ani sekundy więcej!

183. wszystkie biedy świata chodźcie i pogrążcie mnie

Włączyłam ostatnio płytę sprzed lat… Nie mogę przestać słuchać, ale nie mogę też robić przy niej, obok niej, w tych dniach niczego. Już wiem, dlaczego na długo przestałam słuchać muzyki. Drapie w gardle, w brzuchu gniecie, szarpie, coś dziwnego w głowie się roi, przed oczami jakieś obrazy, coś się wydaje, coś się marzy nawet. Już prawie zapomniałam jak to jest. I nie wiem, czy chcę do tych stanów wracać. Bo się ich boję. Jakie myśli we mnie wyprodukują, jakie tęsknoty wycisną, a przecież mam spokojne, poukładane życie, jestem racjonalna, wyciszona, rozważna, niepotrzebne mi kłopoty.

No, więc dobrze, wyłączam. Nie słucham. Już prawie nie płaczę. A potem dzwoni do mnie tata i tym swoim chichotliwym głosem mówi, że nie ma siły, tak trudno pochować kurki, które jakaś kuna czy łasica podusiła, wszystkie, tak smutno, pusto, bo chodziły za nim… jak dzieci. I śmieje się niby, przepraszająco tak, bo to przecież głupie trochę, tak rozczulać się nad kurami. A ja sobie właśnie przypominam, bo ten drżący śmiech mi przypomina, że przecież trzeba się jakoś ubezpieczyć na wypadek „ej, to tylko drób”. I nagle słyszę pod tym głosem żałosnym całkiem coś innego. I mówię, tato, wiem, że ciężko… I myślę, kurwa, tato, nie smuć się, proszę, czuję mocno twój smutek i samotność, i strach, czuję wszystko nawet przez folię twoich żarcików. I nie wiem co mam zrobić, i czy mogę coś zrobić? I próbuję nawet spionizować się złością, kiedyś działało, odcinało ten bezdenny żal, że komuś jest bardzo źle. Myślę, tato, jadę na spotkanie ważne, nie mogę teraz ryczeć, tusz mi się rozmaże całkiem, nie będą mnie traktować poważnie, tato! Ale już nie działa. Łatwiej było nienawidzieć albo mieć w dupie. 

182. znów coś się kończy/zaczyna

To był bardzo ciekawy i niezwykle intensywny rok. Od kilku lat powtarzam, że to najlepsze lata mojego życia, choć zdarzyło się raz czy dwa, że mówiłam to raczej bez przekonania. To wciąż prawda, w tym roku nawet bez ściszania głosu. Mimo że najlepsze nie zawsze oznacza to, co myślałam dawniej. Kiedyś  dobry – lepszy – najlepszy – wspaniały – ekscytujący znaczyło: sukces, powodzenie, konkretne osiągnięcia, szczęście po prostu (może dlatego najlepsze czy dobre były tak trudne do osiągnięcia. Zdaje się, że przekroczyłam granicę bezrefleksyjnego pleplania o urojonych stanach, zeszłam na ziemię, i zamiast fantazjować, obserwuję, realizuję, staram się pojąć, cieszę się rezultatami). Dziś dobry znaczy raczej ciekawy. Owszem, powodzenie, sukces, konkretne osiągnięcia też się zdarzają, ale jest w tym coś więcej. Niematerialne, a jednak namacalne dla mnie.

Ruszyłam w nowe rejony. Robię rzeczy, których nie robiłam wcześniej. Dla tego nowego trzeba było zrobić miejsce. To nowe samo się wepchnęło i zadbało o przestrzeń, niewiele miałam do powiedzenia.

Czasami siadałam do pisania, powstawał tekst lub szkic, a potem wszystko lądowało w koszu. Zrozumiałam, że jest czas zbierania i czas wydawania. Ten rok był czasem zbiorów, nowych siewów, intensywnego grzebania w ziemi. Czułam, że opisywanie procesu w trakcie tylko temu zaszkodzi. A nie chcę płaskich i powierzchownych opowieści, one nikomu nie są potrzebne. 

Pamiętam, jak kiedyś wyłączyłam wszystkie odbiorniki. W moim domu panowała cisza. Zero muzyki, zero dźwięków. Trwało to bardzo długo. Kilka lat. Mój organizm potrzebował ciszy. Teraz potrzebowałam braku słów. Braku treści. A może raczej przestrzeni, w której niczego nie będę musiała zamykać i konkretyzować. Bo to jeszcze nie czas na podsumowania. Proces trwa. Tak, potrzebuję wciąż ciszy. Może nie mam nic do powiedzenia? To też biorę pod uwagę. Może wreszcie jestem gotowa, by posłuchać, a nie chlapać dookoła sobą. 

To właśnie zdarzyło się w tym roku. I wciąż trwa. Jestem bardzo ciekawa, co będzie dalej.

*

I życzę Wam wszystkim równie interesującego, pełnego nowych możliwości i niespodzianek roku! Dziękuję, że wciąż jesteście, pomimo mojej ciszy. 

181. między idealizmem a obciachem

Jakiś czas temu natknęłam się na harcerski piosenko-teledysk. Patrzyłam, słuchałam, coś musiało mnie głęboko zahaczyć, bo nawet mój czuły detektor żenady nie był w stanie tego odłączyć. 

No więc, patrzyłam, słuchałam, mierzyłam się ze wspomnieniami. Miałam 15 lat. Dosyć późno zostałam harcerką. Nosiłam zbyt jasny mundur (nie mogłam w tym wieku chodzić przecież w ciemnoszarym, prosto ze Składnicy Harcerskiej, ale trochę przesadziłam z wybielinką). Jeździłam na biwaki. Oczywiście, że najsilniejszym magnezem byli harcerze – świetnie grali na gitarach i mieli błyszczące oczy. Stojąc w kręgu i trzymając ich dłonie, niekoniecznie myślałam o braterstwie. Ale potem coś mi przeskoczyło, zostałam zastępową. Skarbczyk zastępowego był moją biblią, a harcerki z zastępu niemal sensem życia (a na pewno czymś znacznie ważniejszym, niż półroczny sprawdzian z fizyki).

Chyba zawsze byłam idealistką. Z podciętymi skrzydłami. Moja prywatna „Niewidzialna ręka” skończyła się szlabanem i skargami sąsiadów. Komponowanie niezbędnego do przeżycia ekwipunku włóczykija – awanturą i remontem kuchni (coś z tym przepisem na chlebowe kostki smażone w głębokim tłuszczu było nie tak, moje wybuchały). Zapatrzenie w harcerskich idoli z hufca – gigantycznym rozczarowaniem (czyż spadkobiercy Zośki, Rudego i Niteczki mogli zniżyć się do poziomu magla, oplotkowując jawnie każdego, co w sąsiadującym z komendą moim namiocie było nie do ukrycia?).

To nic, w głębi duszy zawsze chciałam nieść ludziom światło (nawet jeśli w tym niewysłowionym  pragnieniu pobrzmiewały nuty młodzieńczej megalomanii). Może dlatego, gdy słyszę: „Róbmy razem dobre harcerstwo”, drapie mnie w gardle. Róbmy dobrą rodzinę, dobrą przyjaźń, dobre miejsce, dobre sąsiedztwo, dobre AA, dobrą Ziemię…

I chociaż mój czujnik żenady piszczy już dobrą chwilę, nie chcę, żeby ten tekst – jak kilka poprzednich – wylądował w koszu. Nawet jeśli znowu mnie poniosło i rzuciło na druty wysokiego C.