czwartek, 23 lutego 2017

178. to w końcu co kieruje moim życiem?


Ostatnia smużka snu ścigała się z budzikiem. Wstałam wzburzona, totalnie rozbita, z zamętem w głowie i ciele. Tak, ciało doskonale wyrażało mój stan. Nawet gdybym niczego nie pamiętała, jasno komunikowało, że stało się coś złego. No, to szukam, cóż takiego się zdarzyło.
Zdarzyło się oto, że byłam w towarzystwie znajomej w studiu telewizyjnym czy radiowym. Oprócz nas i prowadzącego był jeszcze jeden rozmówca. I nagle ta znajoma zaczyna opowiadać jakieś bezsensowne rzeczy o AA, próbuję oponować i prostować, ale ona miażdży mnie szyderczo mityngową zasadą: Nie przerywa się, prawda?! Krótkim zdaniem usadza mnie na miejscu, choć fizycznie nie zdążyłam się jeszcze poderwać, ośmiesza mnie i cała ideę. Przed tymi dwoma mężczyznami, przed całym tłumem odbiorców pokazuje, że można mnie nie szanować, nie liczyć się ze mną. Sucz jednak!
No dobra, tyle sen, ale co to ma wspólnego z rzeczywistością? Otóż to. Ja wiem, że nic! Może poza małą faktyczną niechęcią do znajomej, żalikiem, że jest, jaka jest, a nie taka, jak by było miło, snującą się przez lata znajomości. Ja wiem, rozumem ogarniam, że nic, ale moje ciało mówi coś innego. To wręcz niesamowite, jak bardzo moje ciało jest w innej historii. Tu poranek, słońce, yerba, porywające plany i zadania, a ono buzuje. Tłumaczę sobie i jemu: Ej, to nie działo się naprawdę, wyluzuj, to tylko sen! Niby mnie słyszy, ale za kwadrans znowu widzę, że złe. I oby nikt nie zadzwonił, nie pojawił się w zasięgu, bo mu się oberwie za… za mój sen.

Po godzinie do dwóch pacyfikuję się ostatecznie i stawiam do trzeźwego pionu, rysując swoiste memento z tych wszystkich razów, gdy tłumaczyć i pacyfikować nie mogłam, bo nawet nie miałam świadomości, co się we mnie i ze mną odbywa, z tych wszystkich razów, gdy ruszałam w świat hojnie rozdając każdej napotkanej osobie moje niezadowolenie, naburmuszenie, złość, zohydzenie. Ach, te wszystkie pomysły, że jestem panią swego życia – ja tu rządzę i zarządzam... 

7 komentarzy:

  1. Znajoma okazała się wredna tylko we śnie, ale... niesmak pozostał... :-)

    OdpowiedzUsuń
  2. Co kieruje życiem? Według „Uwodziciela” Nienackiego choćby taki żołądek – wystarczy najeść się późnym wieczorem ciężkostrawnych rzeczy i koszmarne sny (prawie) gwarantowane. Wiele też w książce innych, fizjologicznych przyczyn i powodów takich lub innych naszych postaw i zachowań.
    W pełnym egzystencjalnego bólu wierszu szukamy geniuszu, bożej iskry, a tu okazuje się, że autor miał obstrukcję.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Otóż to. Nigdy się nie upierałam, że tylko pod wpływem nie kierowałam, a cała reszta świetnie mi szła. Ale prawdę mówiąc, kiedyś nawet nie przypuszczałam, że to, co kieruje może być takie... przyziemne, banalne i przez to nie brane nawet pod uwagę.

      Usuń
  3. sny potrafią mieć na nas duży wpływ, wiem coś niestety o tym.

    OdpowiedzUsuń
  4. Też mam tak czasami - budzę się i nawet nie pamiętam snu, ale wiem że nie należał on do najprzyjemniejszych...

    OdpowiedzUsuń
  5. Tyle razy chciałem, by działo się po mojej myśli. A potem okazywało się, że jest ok. Albo nie. Ale jest, jak jest, i tyle. Czy to znaczy, że coś, ktoś czymś tam kieruje? Nie wiem. Wiem coraz mniej. Raczej wątpię i to nie mija, czasami jedynie moje wątpliwości są mniejsze. Ale mimo wszystko, z uporem szaleńca zachowuję się tak, jakby ktoś czymś tam kierował. Wiem, że jest mi tak lepiej, że się opłaca. No i czuję taką potrzebę. Inaczej się boję. Wiara z lęku, ze strachu? Raczej pragnienie, potrzeba, tęsknota. Jednak "czarna dziura"?

    OdpowiedzUsuń
  6. Jak to co? Sponsor! :)

    OdpowiedzUsuń